Rechercher

Un autre type de pandémie...

(fr/nl/en)


Mesdames et messieurs, « Nous sommes en guerre ». Le regard est planté droit dans le nôtre, la mine assombrie par la gravité de l’instant. Nous étions quelques millions à l’entendre en direct, invités à saisir sur le vif toute la dimension des enjeux mondiaux par cette seule phrase auto-révélatrice. Toutefois en prononçant ces mots sur la pandémie du Covid-19, le président Macron a malgré lui déclenché une vive polémique. Les contradicteurs n’ont pas manqué de lui répondre impatients qu’une guerre ce n’est pas cela. D’autres lui ont emboîté le pas pour mieux inscrire leur différence : « Nous ne sommes pas en guerre, nous sommes en lutte », nuance ! Contre des maux qui affectent nos sociétés certes, mais « Les nations ne sont pas contre les nations, les soldats ne sont pas contre les soldats ». « C’est un test de notre humanité. Il évoque le pire et le meilleur des gens. » tenait à rappeler le président allemand Frank-Walter Steinmeier. Ce contre-discours avait l’intelligence, sinon l’audace, de souligner, qu’en temps de crise, la solidarité n’est plus une possibilité, c’est une obligation.


Peu attendris par la force des bons sentiments, les plus sceptiques d’entre-nous considéraient pour leur part toute excessive cette phraséologie de l’urgence au titre d’une soi-disant menace universelle, qui pour autant laissait en parfaite santé beaucoup d’entre-nous et ne menaçait pas davantage la majorité du nombre d’une mort imminente. Il est nécessaire d’en tenir compte, mais est-ce suffisant pour en détourner le regard ?


À partir de quand la menace sur autrui relève de notre propre intérêt ?


Le 10 décembre dernier était célébrée comme chaque année dans le monde la journée internationale des droits de l’homme. Cette date marque le jour anniversaire de l’adoption en 1948 par l’Assemblée générale des Nations Unies de la Déclaration universelle des droits de l’homme, « un document fondateur qui a proclamé les droits inaliénables de chaque individu en tant qu’être humain, sans distinction de race, de couleur, de sexe, de langue, de religion, d’opinion, d’origine nationale ou sociale, de fortune, de naissance ou de toute autre situation » rappelle l’organisme des Nations Unies.


Dans les faits, cette déclaration commune veut inscrire pour vérité universelle que les libertés et les droits fondamentaux sont inhérents à tout être humain, invariablement nés libres et égaux en dignité et en droits. Il y depuis une ombre au tableau : nombre d’observateurs considèrent que la situation du respect de cette norme universelle, ne fait que se dégrader dans plusieurs régions reculées du monde. Et ces situations poursuivraient sans peine de se tenir éloignées des réalités des pays riches et industrialisés si les lanceurs d’alertes ne faisaient entendre leur voix pour plus de justice sociale et d’équité.


Cette année 2020, le thème de la Journée des droits de l’homme a tenu compte de l’émergence de la pandémie de COVID-19. Les organisateurs ont voulu mettre l’accent « sur la nécessité de reconstruire en mieux, en veillant à ce que les droits de l’homme soient au cœur des efforts de relèvement » ; il est question de protection, de résilience, ajoutant que les objectifs fixés ne pourront être atteints qu’au seul prix d’une solidarité authentique et forte, en luttant contre les inégalités, l’exclusion et la discrimination.


Sommes-nous pour autant capables de créer en nous les conditions de l’égalité des chances pour tous ? Qu’en est-il du volet socio-économique ?


Les droits de l’homme sont donc au cœur des objectifs de développement durable. Tandis que les diverses missions des Nations Unies opèrent au maintien et à la restauration de la dignité humaine au travers le monde, à laquelle chacun a droit et à défaut de quoi n’est envisageable nulle prospérité.


Mais s’atteler à la pandémie des inégalités depuis le confort de notre salon is it fair enough ?


Certains le crient haut et fort : un nouveau contrat social est nécessaire pour promouvoir les droits socio-économiques et culturels de tous les peuples.


Toutefois à notre échelle, par où entamer l’effort ? Par où peuvent bien débuter les menaces des droits humains universels ? Où débutent les droits de l’homme, leurs périls ?


Selon Eleanor Roosevelt, ancienne première dame des États-Unis, qui présidait la Commission des droits de l’homme de l’ONU en 1958, « Ils commencent près de chez soi, en des lieux si proches et si petits qu’on ne peut les voir sur aucune carte du monde. (…) Si dans ces lieux les droits sont dénués de sens, (…) Si chacun ne fait pas preuve du civisme nécessaire pour qu’ils soient respectés dans son entourage, il ne faut pas s’attendre à des progrès à l’échelle du monde. »


Source : Pexels


Ainsi la solidarité doit être envisageable par les actes banaux du quotidien, soluble à s’inscrire dans nos habitudes, peut-être même notamment buvant notre café le matin ou beurrant notre tartine du midi. Au travers de petits gestes peu visibles mais fort de sens sans doute.


Il est question de notre pouvoir de décider d’investir en priorité notre argent vers des filières commerciales qui promeuvent ces valeurs de sauvegarde de la dignité humaine de chacun.


Une juste question d’équilibre des échanges.


Il y a 50 ans, face aux drames des famines et de la pauvreté grandissante des pays de l'hémisphère sud, une idée s’est imposée à la face du monde : « trade not aid », le commerce pas la charité. S’est organisé alors tout un réseau associatif qui n’a plus souhaité uniquement traiter les symptômes de la pauvreté mais a voulu au contraire donner la priorité des actions aux principales causes de celle-ci, à savoir dans le bain du commerce mondial les rapports de force inégaux entre les grands acteurs internationaux et les agriculteurs locaux qui cultivent à petite échelle.


Les produits issus du commerce équitable peuvent répondre à cette question d’égalité.


Le concept du Fairtrade a pour volonté d’utiliser le commerce mondial comme levier de développement, de réduction des inégalités, en veillant à la juste rétribution des producteurs et travailleurs locaux. Bien plus global que les seules perspectives économiques, le concept du commerce équitable soutient également des préoccupations éthiques, sociales et environnementales.


Nos villes comptent de plus en plus de boutiques et point de vente fidèles aux produits issus de la filière Fairtrade, de telle sorte que rien n’a plus une connotation politique aujourd’hui que le simple fait de déguster une tasse de thé en lisant le journal du matin.


Comme nous avons le droit d’exprimer notre résistance quotidienne, à petites doses, par des gestes simples en apparence, mais empreint de notre solidarité à l’idée du respect de droits de chacun et du rééquilibre des échanges entre tous.


Source : Freepik



________________________________________________________________________


(nl)

Een andere type pandemie...


Dames en heren, "dit is een oorlog". Het blik is recht in de onze geplant, het gezicht somber wegens dit ernstig moment. We waren een paar miljoen mensen live aan het luisteren en werden uitgenodigd om de volledige dimensie van de mondiale kwesties te begrijpen door middel van deze enkele zin. Door deze woorden over de Covid-19-pandemie uit te spreken, heeft president Macron echter onbedoeld een verhitte discussie op gang gebracht. De ongeduldige tegenstanders hebben hem niet nagelaten om te vertellen dat dit geen oorlog is. Anderen volgden hem om hun verschil beter uit te drukken: "Dit is niet een oorlog, maar een strijd", een groot verschil! Tegen de kwalen dat onze maatschappijen treft natuurlijk, maar "Naties vechten niet tegen naties, soldaten vechten niet tegen soldaten". "Dit is een test van onze menselijkheid. Het roept het ergste en het beste van de mensen op" zei de Duitse president Frank-Walter Steinmeier. Deze tegenspraak had de intelligentie, misschien zelfs de moed, om te benadrukken dat solidariteit in tijden van crisis niet langer een mogelijkheid is, maar een verplichting.


Onverschrokken door de kracht van het goede gevoel, beschouwde de meest sceptische onder ons dat deze fraseologie van urgentie als een zogenaamd universeel gevaar overdreven was. Gevaar die echter velen van ons in perfecte gezondheid liet en bedreigde de meesten van ons ook niet met een onmiddellijke dood. Het is noodzakelijk om hier rekening mee te houden, maar is het voldoende om ervan weg te kijken?


Op welk punt is de bedreiging voor anderen in ons eigen belang?


Afgelopen 10 december werd zoals elk jaar in de wereld de internationale dag van de mensenrechten gevierd. Deze datum markeert de verjaardag van de goedkeuring in 1948 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. "Een oprichtingsdocument dat de onvervreemdbare rechten van elk individu als mens verkondigt, zonder onderscheid naar ras, kleur, geslacht, taal, godsdienst, mening, nationale of sociale afkomst, eigendom, geboorte of andere status", herhaalde het orgaan van de Verenigde Naties.


Deze gezamenlijke verklaring wil namelijk als universele waarheid vastleggen dat de fundamentele rechten en vrijheden inherent zijn aan ieder mens, die altijd vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren wordt. Er is een vlieg in de zalf: veel observatoren zijn van mening dat de situatie van deze universele standaard in verschillende afgelegen regio's van de wereld verslechtert. En deze situaties zouden zich gemakkelijk blijven distantiëren van de realiteit van de rijke en geïndustrialiseerde landen als de klokkenluiders niet hun stem zouden verheffen voor meer sociale rechtvaardigheid en gelijkheid.


Dit jaar 2020 hield het thema van de Dag van de Mensenrechten rekening met het ontstaan van de COVID-19-pandemie. De organisatoren wilden de nadruk leggen op "de noodzaak om beter op te bouwen en ervoor te zorgen dat de mensenrechten de kern vormen van de herstelinspanningen"; het gaat om bescherming en veerkracht. De gestelde doelen kunnen alleen worden bereikt ten koste van een echte en sterke solidariteit, waarbij ongelijkheid, uitsluiting en discriminatie worden bestreden.


Maar zijn we in staat om in onszelf de voorwaarden te scheppen voor gelijke kansen voor iedereen? Hoe zit het met het sociaal-economische aspect?


De mensenrechten staan dus centraal in de doelstellingen voor duurzame ontwikkeling. Terwijl de verschillende missies van de Verenigde Naties zich inzetten voor het behoud en het herstel van de menselijke waardigheid in de hele wereld, waar iedereen recht op heeft en zonder welke er geen welvaart kan zijn, staan de mensenrechten centraal in de doelstellingen van duurzame ontwikkeling.


Maar de pandemie van ongelijkheid aanpakken vanuit het comfort van onze woonkamer is it fair enough?


Sommige roepen het luid en duidelijk: er is een nieuw sociaal contract nodig om de sociaaleconomische en culturele rechten van allen te bevorderen.


Maar op ons niveau, waar begint de inspanning? Waar kunnen de bedreigingen voor de universele mensenrechten beginnen? Waar beginnen de mensenrechten, hun gevaren?


Volgens Eleanor Roosevelt, voormalig presidentsvrouw van de Verenigde Staten, die in 1958 voorzitter was van de VN-Commissie voor de Rechten van de Mens, "beginnen ze dicht bij huis, op plaatsen die zo dichtbij en zo klein zijn dat je ze op geen enkele kaart van de wereld kunt zien, (…) als rechten op deze plaatsen zinloos zijn, (...) als niet iedereen de nodige burgerzin aan de dag legt om ervoor te zorgen dat ze in zijn eigen omgeving worden gerespecteerd, kunnen we niet verwachten dat er op wereldschaal vooruitgang wordt geboekt."

Bron: Pexels


Solidariteit moet dus mogelijk zijn door de banale handelingen van het dagelijks leven, oplosbaar om deel uit te maken van onze gewoontes, misschien zelfs het drinken van onze koffie in de ochtend of het maken van onze boterhammen. Door middel van kleine gebaren die niet erg zichtbaar zijn, maar die ongetwijfeld betekenisvol zijn.


Het is een kwestie van onze beslissingsbevoegdheid om ons geld in de eerste plaats te investeren in commerciële kanalen die deze waarden van de bescherming van de menselijke waardigheid van elk individu bevorderen.


Een eerlijke kwestie van handelsbalans


Vijftig jaar geleden, in het licht van de tragedies van de hongersnood en de groeiende armoede in de landen van het zuidelijk halfrond, kwam een idee op de voorgrond van de wereld: "trade not aid", handel, geen liefdadigheid. Er werd toen een heel netwerk van verenigingen georganiseerd, die niet langer alleen de symptomen van armoede wilden bestrijden, maar de belangrijkste oorzaken vervan voorrang wilden geven, namelijk, in de context van de wereldhandel, het ongelijke machtsevenwicht tussen de grote internationale spelers en de lokale boeren die op kleine schaal cultiveren.


Eerlijke handelsproducten kunnen een antwoord geven op deze kwestie van gelijkheid


Het Fairtrade-concept heeft tot doel de wereldhandel te gebruiken als hefboom voor ontwikkeling en het verminderen van ongelijkheden door ervoor te zorgen dat lokale producenten en werknemers eerlijk worden beloond. Veel meer dan enkel economische perspectieven ondersteunt het Fairtrade concept ook ethische, sociale en ecologische bekommernissen.

Steeds meer winkels en verkooppunten in onze steden verkopen Fairtrade producten, zodat er tegenwoordig niets zo'n politieke lading heeft als een kopje thee drinken en de ochtendkrant lezen.


We hebben het recht om ons dagelijks verzet te uiten, in kleine doses, met gebaren die aan de oppervlakte eenvoudig lijken, maar die gekenmerkt worden door onze solidariteit met respect voor de rechten van ieder mens en het herstellen van het evenwicht tussen allen.


Bron: Freepik



________________________________________________________________________


(en)

A pandemic og another sort...


Ladies and gentlemen, "this is a war". The gaze is planted right into ours, face gloomy because of this serious moment. We were a few millions to listen live and were invited to understand the full dimension of global issues through this single sentence. However, by uttering these words about the Covid-19 pandemic, President Macron unintentionally triggered a heated discussion. The impatient opponents did not fail to tell him that this is not war. Others followed to better express their difference: "This is not a war, but a battle", a big difference! Against the ills that affect our societies, of course, but "Nations do not fight against nations, soldiers do not fight against soldiers". "This is a test of our humanity. It evokes the worst and the best of people" said German President Frank-Walter Steinmeier. This contradiction had the intelligence, perhaps even the courage, to emphasize that solidarity in times of crisis is no longer a possibility, but an obligation.


Unburdened by the power of the frase, the most skeptical of us considered this phraseology of urgency as a so-called universal danger exaggerated. Danger which left many of us in perfect health and did not threaten most of us with immediate death. It is necessary to take this into account, but is it sufficient to look away from it?


At what point is the threat to others of our own interest?


Last December 10th we celebrated, as every year, the international day of human rights. This date marks the anniversary of the adoption in 1948 by the United Nations General Assembly of the Universal Declaration of Human Rights. "A founding document that proclaimed the inalienable rights of every individual as a human being, without distinction as to race, color, sex, language, religion, opinion, national or social origin, property, birth or other status" reminds the United Nations.


In effect, this joint declaration seeks to enshrine as a universal truth that fundamental rights and freedoms are inherent to every human being, invariably born free and equal in dignity and rights. There is a shadow in the picture: many observers consider that the situation of respect for this universal norm is only worsening in several remote regions of the world. And these situations would easily continue to distance themselves from the realities of the rich and industrialized countries if the whistleblowers did not make their voices heard for more social justice and equity.


This year's Human Rights Day theme took into account the emergence of the COVID-19 pandemic. The organizers wanted to emphasize "the need to build back better, ensuring that human rights are at the heart of recovery efforts". It is a question of protection, of resilience, adding that the objectives set can only be achieved at the price of a genuine and strong solidarity, by fighting against inequalities, exclusion and discrimination.


But are we capable of creating within us the conditions for equal opportunities for all? What about the socio-economic aspect?


Human rights are therefore at the heart of sustainable development objectives. While the various missions of the United Nations work to maintain and restore human dignity throughout the world, to which everyone is entitled and without which there can be no prosperity, human rights are at the heart of the objectives of sustainable development.


But tackling the pandemic of inequalities from the comfort of our living room is it fair enough?


Some shout it out loud and clear: a new social contract is needed to promote the socio-economic and cultural rights of all people.


However, at our level, where do we start the effort? Where can threats to universal human rights begin? Where do human rights begin, their perils?


According to Eleanor Roosevelt, former first lady of the United States, who chaired the UN Commission on Human Rights in 1958, "They start close to home, in places so close and so small that you can't see them on any map of the world. (...) If rights are meaningless in these places, (...) If everyone does not show the necessary civic-mindedness to ensure that they are respected in their own environment, we cannot expect progress on a global scale."

Source: Pexels


Thus, solidarity must be possible through the banal acts of everyday life, soluble to be part of our habits, perhaps even drinking our coffee in the morning or making lunch. Through small gestures that are not very visible, but which are undoubtedly meaningful.


It is a question of our power to decide to invest our money first and foremost in commercial channels that promote the values of safeguarding the human dignity of each person.


A fair question of trade balance


Fifty years ago, in the face of the dramas of famine and growing poverty in the countries of the southern hemisphere, an idea came to the world: "trade not aid". A whole network of associations was organized, which no longer wished to treat only the symptoms of poverty, but instead wanted to give priority to the main causes of poverty, namely, in the context of global trade, the unequal balance of power between the large international actors and local farmers who cultivate on a small scale.


Fairtrade products can answer this question of equality


The concept of Fairtrade aims to use world trade as a lever for development and reduction of inequalities by ensuring that local producers and workers are fairly compensated. Much more global than just economic perspectives, the concept of Fairtrade also supports ethical, social and environmental concerns.


More and more cities have stores and outlets selling Fairtrade products, so that nothing has more political connotations today than simply enjoying a cup of tea while reading the morning paper.


As we have the right to express our daily resistance, in small doses, with seemingly simple gestures, but marked by our solidarity with the idea of respect for the rights of each person and the rebalancing of exchanges between all.


Source: Freepik

2 vues0 commentaire